روز بیست و هفتم

بوی جوی مولیان آید همی
یاد یار مهربان آید همی
در درونم میدهد این بانگ ندا
کز پی ام خندان باز آید همی
امشب این بود نبودت از کجاست
بوی عطرت ناگهان آید همی
آبشار طره و گیسوی دامن گسترت
همچو با طغیان می آید همی
گر رود سالها یکایک سخت سخت
وصف تمثالت جوان آید همی
گر تو را فردا ببینم یک زمان
شرم بوسه بر لبان آید همی
دل نماند تاب را فردا شدن
قلب من افتان می آید همی
جسم اینجا و دلم در ناکجاست
حس یک زندان می آید همی
عشق من بازم بیا بر من بتاب
تا که هجران تمام آید همی

پایان روز بیست و هفتم

عشق بهارانه...