شب بیست و چهارم

با تو نگفته بودم از گریه های هرشب
عشقت نشسته بر دل جانم رسیده بر لب
جانم رسیده بر لب

من بی تو سرگردان من بی تو حیرانم
شرحی ز گیسویت حال پریشانم
بی تابم این شب ها بی خوابم ای رویا
از تو چه پنهان من گم کرده ام خود را

پیدایم کن
شیدایم کن
آزادم کن از این سکوت بی پروا
پیدایم کن
شیدایم کن
آزادم کن از این سکوت بی پروا

بی تابم این شب ها بی خوابم ای رویا
از تو چه پنهان من گم کرده ام خود را
چشمی بگشا بشکن شب را
تا با تو بگذرم از این همه غوغا

پیدایم کن
شیدایم کن
آزادم کن از این سکوت بی پروا

بلاخره شکست این بغض

پایان شب بیست و چهارم

عشق بهارانه...