شب سیزدهم

امشب باعث گریه اش شدم
گریه اش از هر دردی غیر قابل تحمل تره چون درد جسمی مایه اذیت جسم است ولی درد دل به روح

باز بیا عشق من ، تا که هوای دلم
بشنود از صدای خوش سخن بلبلم

باز بیا تا رسد موسم میلاد من
تا برسد روشنی از تو ، پری زاد من

بوسه به دستت زنم تا برسد اوج من
تا که به دریای تو بوسه زند موج من

معجزه ی عشق تو در تن من قد کشد
خستگی زمانه همچو سراب پر کشد

دیگر ب روی سرخ ات جوی آبه ی روانی
بینم همی بگردم، دیوانه ای روانی

از دست من بهارم گویا شده ست خزانی
گشته دو بار اشک اش، جاری و پیکرانی

اینک اگر دوباره اندوه بر تو سازم
تیغی زنم به قامت، یا که خودم ببازم

در قدح عشق تو، غیر تو من نخواهم
پنجره ی آسمان رو به ثمن نخواهم

عطر تو را میکنم شوق سر آغاز خویش
تا که شود محرمت مقصد پرواز خویش

پایان شب سیزدهم

عشق بهارانه...